بسیج سازندگی شهرستان تنکابن

برای ساعاتی از شهر پر زرق و برگ فاصله ام داد تا مرا که عاشق دهاتی ها هستم حیاتی تازه بخشد و با انس و الفت مردمان سخت کوش روستا، قلب و دلم مصفا گردد … اگرچه طبق معمول، بهجت خاطرم خیلی زود به غمی جانکاه مبدل می گردد و مشاهده ی محرومیت ها و کاستی های این بخش های کم برخوردار از سرزمینم، روحم را آزرده خاطر می سازد به ویژه آنکه اگر امکانات اولیه ی زیستن نظیر آب و برق و راه هم وجود نداشته باشد یا اگر خانه ی بهداشتی یافت شود که حتی برای فرزند چند ماهه ای که تب کرده قطره ی استامینوفنی نداشته باشد… دیگر صدای د شدن قلبم را می توان شنید...

آخرین جستجو ها