دانی چه ذوق دارد؟

اومدم بشینم تو ایستگاه اتوبوس، تو همون ح نیمه نشسته دیدم یکی وایساده اون طرف خیابون داره نگام می کنه. دویدم بغلش و واخ که چقدر دلم براش تنگ شده بود. ای مونای خوب روزهای کانون و تبادل کتاب و کافه سپیدوسیاه! واقعاً دیدن اتّفاقی ی که دوستش داری و مدتیه ندی تو خیابون، از زیباترین حس های دنیاس. و اون ایستگاه تو خیابون خونه شونه و واقعاً همون لحظه ها داشت از ذهنم می گذشت که آخی مونا! با همون لحن بامزه نفس نفس ن بهم گفت که چقدر تند راه می رم و از جلوی سهند دنبالم بوده و انقدر بهم نزدیک شده بوده که می تونسته بوی عطرمو تشخیص بده ولی باز مطمئن نبوده که خودمم یا چی. منم که هیچ نفهمیدم. بعد رفته اون ور خیابون که وقتی می شینم، نگام کنه. خیلی خنده داره بابا. خیلی خوب بود. ذوق ذوق!من همونم که دنبال بهانه می گردم که به خودم بگم حالم خوب نیست و بعد از خودم می پرسم خب حالا چی کار کنیم؟! آهااا بریم روان نویس ب یم حالمون خوب شه! و در نتیجه جامدادی لاغری که یده بودم برای تا دیگه کیف های گنده و سنگین پر از لواز حریر رو با خودم نبرم، دیگه جا نداره. توش پر شده از ماحصل روزهایی که واقعاً یا مثلاً حالم خوب نبوده! خب ایرادش چیه؟ به جاش حداقل آدم درشو باز می کنه ده تا رنگ می بینه، خوشحال می شه. 

اطلاعات